ร้อยแปดปัญหาเยาวชนไทย..ตามแก้ไม่รู้จบ

“วัยรุ่นเริงรักในห้องสมุด”

“รวบแก็งค์เด็กแว๊นซ์ นับ 300 แข่งรถซิ่งกลางเมืองแถมค้นเจอยาบ้าจะจะ มะได้ยัด”

“ดักยิงเด็กเทคนิคกลางป้ายรถโดยสารกลางวันแสกๆ”

ได้ยินข่าวของเยาวชนกับพฤติกรรมที่เสื่อมๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงสังคมจังเลย
ทำไมนับวัน เด็กถึงมีความกล้าบ้าบิ่น ไปในทางผิดๆ
แถมไม่มีความยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลยล่ะ เพราะอะไร อืมอะไร…ล่ะ

จริงๆข่าวทำนองนี้ไม่ได้เพิ่งมามี แต่ก็มีให้ได้ยินได้อ่านเกือบทุกวันอยู่แล้ว
คำถามคือ “ทำไม นับวันยิ่งมาก แก้ไขอะไรไม่ได้เลยรึไง”
ภาครัฐ ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจหนิ… ออกมารณรงค์สอดส่องดูแลเยาวชนอยู่แล้ว
หลังจากมีข่าวเกิดขึ้น ก็แก้ไขตามมา มีอีกข่าวเกิดก็จัดการต่อ และมีอีกข่าวก็แก้ไขต่อ…
และมีอีก….ไม่รู้กี่ข่าว ไม่รู้จบ ก็ตามแก้กันไป แบบนี้รึ คือทางออก แท้จริง

บางทีก็คิดนะ ว่าทำไมไม่แก้ที่ตรงปัญหาแบบจริงๆจังๆ แทนที่จะมาตามแก้แต่ละอันที่เกิดขึ้นเรื่อยๆ
หรือจริงๆแล้วมีมาตรการแก้อยู่แล้ว ถ้างั้นปัญหาซ้ำๆทำไมยังเกิดอีกล่ะ
อืมมม… ใครรู้บ้าง ช่วยบอกหน่อยเหอะ

ประเทศมีคนเป็นล้าน…จะมาให้ภาครัฐดูแลทุกส่วนทั้งหมด ก็เป็นไปได้ยาก
ภาครัฐสามารถจัดการได้ส่วนมหภาค คือภาพรวมทั้งหมด ในการกำหนดมาตรการ
ข้อกำหนด กฏหมายต่างๆ เพื่อทำให้สังคมมีความเป็นระเบียบ สร้างระบบ ที่แข็งแกร่ง
จากนั้นก็ส่งต่อให้หน่วยงาน องค์กร ภาครัฐในส่วนต่างๆดูแลรับผิดชอบ (ซึ่งต้องไม่ขี้เกียจนะ
แบบทำนองระบบของราชการยังไงยังงั้นแบบเก่าๆๆเลิกทีเถอะ)

ในส่วนของเราเองที่จะทำได้ง่ายๆ คือส่วนของครอบครัว เป็นส่วนที่เล็กที่สุด และสำคัญมากที่สุด
เหมือนกัน ก็เป็นแก่นของสังคมใหญ่ ถ้าภายในครองครัวมีความแข็งแกร่งแล้ว
ส่วนต่างๆก็ย่อมดีตามมาด้วย ทั้งนี้ต้องมีหลักยึดด้านจริยธรรมคุณธรรม เข้ามาประกอบควบคู่ไปด้วย

แต่ทุกวันนี้ สังคมครอบครัวเริ่มเปราะบางลงเรื่อยๆ การมีลูกไม่ใช่เรื่องยากสำหรับยุคสมัยนี้
แต่จะเลี้ยงอย่างไรให้ดีมีคุณภาพ นี่สิยากยิ่งกว่าไหนๆ ยุคทุนนิยม พ่อแม่มัวแต่ทำงาน
สร้างฐานะครอบครัว แต่ลืมให้เวลาอยู่กับลูก พ่อแม่ที่มีลูกโดยไม่ได้วางแผนล่วงหน้า
พ่อแม่ที่เป็นพ่อและแม่แบบไม่ตั้งใจเพราะความรักสนุก จนลืมเรื่องทุกข์ที่จะตามมา

ท้ายสุด เด็กที่เกิดมา ก็ถูกสังคมสิ่งแวดล้อมรอบตัว หล่อหลอมขึ้นมากลายเป็นพวกที่ไร้แก่น
ที่ยึด โอนเอนไหวตามกระแสสิ่งมัวเมาที่ง่ายต่อการเรียนรู้มากกว่าตำราความรู้ดีดีเป็นไหนๆ
แล้วแบบนี้ จะไม่ให้ได้ลอง เรียน และรู้ได้ยังไงกันเล่า กว่าจะได้รู้ว่าผิด ไม่ดี มีโทษ
ไม่ควรทำ ก็สาย บางคนอาจเกินแก้ แต่บางคนดีที่ยังกลับตัวได้ทัน

ผู้ใหญ่ คือผู้ที่มีวุฒิภาวะ คือผู้ที่มีประสบการณ์ ผ่านการเรียนรู้มาก่อน
ผู้ใหญ่ ย่อมมีภาระ หน้าที่ รับผิดชอบมากกว่าเด็กอยู่แล้ว
ผู้ใหญ่ ต้องมีหน้าที่สอนเด็กให้มีคุณภาพ เพื่อให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพเช่นกัน

เริ่มต้นจากผู้ใหญ่ ในครอบครัว นั่นคือพ่อแม่ ผู้ปกครอง ในการอบรมดูแลให้ความรัก
ความอบอุ่นกับเด็กที่บ้าน ทำได้มากพอดี ไม่น้อยเกิน หรือมากจนอึดอัด แน่นอนว่าอาจยาก
แต่อย่าลืมว่า เราคือผู้ใหญ่ที่สร้างพวกเค้าขึ้นมา ก็ต้องเลี้ยงดูให้เค้ามีคุณภาพด้วย

และผู้ใหญ่ที่มีอำนาจในบ้านเมือง คือผู้ที่คนในประเทศให้ความหวัง ไว้ใจ ในการนำพา
ประเทศสู่ความเจริญอย่างมั่นคง ก็ต้องดูแล พัฒนา เสียสละเห็นแก่ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน
ทุ่มเท ทำงานเพื่อประเทศชาติอย่างแท้จริง ให้ความสำคัญในการพัฒนาคนในประเทศก่อนสิ่งอื่น
เพราะคน ก็คือเฟืองชิ้นเล็กๆส่วนที่สำคัญ ที่จะผลักดันให้ประเทศเจริญได้

อยากเห็นสังคมดี เยาวชนดี ผู้ใหญ่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีก่อน ไม่งั้นสังคมก็เละแบบที่เห็นนี่แหละ

ไม่รู้ว่า สังคมในอุดมคติ รัฐบาลในอุดมคติ … จะมีให้เห็นในชาตินี้มั้ย