สังขาร…เคยเที่ยงด้วยหรอ

หลายวันก่อน ไปนั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนตามประสาคืนวันศุกร์…เลยสุขตามวัน
แต่ละคนหมดพลังไปมากมาย ไม่ใช่เพราะลุกขึ้นแดนซ์กระจายไรหรอกนะ
แต่เพราะมัวแต่แหกปากตะเบงเสียงพูดคุยแข่งกับเสียงดนตรีที่ดังเซอร์ราวต่างหาก
ผลลัพธ์คือ…เสียงแหบแห้งไปตามๆกัน จากวันนั้นเลยได้ข้อคิดว่า…
วันหลังกรูขอเปลี่ยนเป็นร้านข้าวบ้านๆ หรือสวนอาหาร ทีเหอะ …

…ก็…วันๆๆนึงผ่านไปเร็วยิ่งนัก ไฉนเดือนจะเคลื่อนช้าล่ะ
วันผ่าน เดือนเลย ปีเปลี่ยน…อายุไม่ได้เคาน์ดาวน์ลดลงเลย
มีแต่จะเพิ่มขึ้นและขึ้นตลอด…จะคิดแบบพอเพียง ก็ไม่ได้ ดันให้เพิ่มทุกปี
ครั้นพอจะไปโลดโผน ลัลล้าเหมือนวันเก่าๆ มันก็ยากอยู่ เพราะเจ้าอายุ
บวกกับสภาพร่างกาย ดันยื้อไว้ จนในที่สุดก็ไปจบลงในที่ ที่เงียบๆ เบาๆ สบายๆแทน

นี่แหล่ะน๊า…เค้าถึงบอก อย่าฝืนสังขารเลย..เพราะมันรู้ว่าที่ของมันควรอยู่ที่ไหน…

ดันมาอ่านเจอฟอร์เวิร์ดเมล์เกี่ยวกับความแก่พอดีเลย…
อ่านไปมา เอ๊…เราก็คิดแบบที่เค้าบอกหนิ …เลยอดขำไม่ได้
ต้องเอามาแชร์ เพื่อหาคนพวกเดียวกัน ใครยังไม่เคยอ่าน ลองดูสิว่าตนเอง
เป็นอย่างที่ในนั้นบอกหรือไม่ เอาสัก 3 ข้อ พอ ..ถ้าใช่ ก็ขอต้อนรับเข้าสู่
ชมรมคนแก่ แล้วกันนะ อิอิ …

คุณเคยรู้สึกแบบนี้หรือไม่…
-บังเกิดความคิดขึ้นว่า… ‘กูจะไปสยามทำหอกอะไรวะ?’
-เปิดเพลงที่เรารู้สึกว่าวัยรุ่นสุดๆขึ้นฟัง และพบว่า มันกลายเป็นเพลงเก่าไปแล้ว
(เมื่อ2วันที่แล้วเปิด Project H ฟัง…รู้ตัวอีกที…ชิบหาย แม่ง7-8ปีแล้วนี่หว่า…)
-ขณะเดินผ่านกลุ่มวัยรุ่นในสยาม บังเกิดความคิดขึ้นว่า… ‘แม่งแต่งตัวเหี้ยไรของแม่งวะ?’
-หลังจากผ่านกลุ่มวัยรุ่นไป เงี่ยหูฟังเพลงที่เปิดในสยาม…’เพลงห่าไรเนี่ย? มึงฟังอะไรกันอ่ะ?’
-เดินต่อมา เจอคู่รักวัยรุ่น… บ่นพึมพำกับตัวเองว่า ‘ น้อง…เปิดห้องเลยไม๊?… ถุงยางมียัง?’
(สมัยกูอายุเท่าพวกมึง แค่จับมือกูก็ตื่นเต้นชิบหายแล้ว)
-สถานที่ Hang-Out เริ่มเปลี่ยนเป็น เยาวราช,สำเพ็ง,สวนลุมพินี,พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ
-สมัย ม.ปลาย เลิกเรียน ดิ่งไปสยาม พออยู่มหาลัย เริ่มหาร้านนั่งกินอะไรชิวๆ
หานิทรรศการศิลปะดีๆดู เดินถ่ายรูปตามย่านเมืองเก่า
-เกิดอาการช็อกโลก เมื่อหยิบกางเกงตัวเก่ามาใส่ แล้วแม่งฟิต…
-การ์ตูนที่เราชื่นชอบ กลายเป็นบรรพบุรุษการ์ตูนที่เด็กสมัยนี้ไม่เคยเห็นตัวตน
-ยิ่งขนมที่เราเคยกิน แม่งจะกลายเป็นตำนานลี้ลับที่ไม่เคยมีใครรู้จัก
-เดินเข้าแผนกของเล่น แล้วรู้สึกอิจฉาเด็กสมัยนี้ … ของเล่นแม่งเจ๋งสัดอ่ะ …
-เปิดนิตยสารวัยรุ่นดู แล้วเกิดประโยคเหล่านี้ เช่น… ‘ เฮ้ย ชิบหาย แม่ง15เองอ่ะ…
ตอนกูอยู่ประถมนี่ แม่งเพิ่งเกิดเองอ่ะ’ หรือ ‘เด็กสมัยนี้โตเร็วเนอะ…’
-อายุถึง เข้าผับได้ปั๊บ เย็ดเข้!!! ดีใจสัดๆ… พอเวลาผ่านไปซักพัก… เอ่อ…
กูจะดีใจทำไม? นี่กูแก่แล้วดิเนี่ย?
- สถานที่ท่องเที่ยวยามค่ำคืน จะเปลี่ยนจุดประสงค์ จากผับ Dance ชื่อดัง
กลายเป็นร้านนั่งชิว เปิดเพลงเบาๆ นั่งคุยกันกะเพื่อนๆ เน้นแดก ไม่เน้นDance…
(ป่าวหรอก สังขารมันไม่ให้ และกูต้องการแดกเหล้า ไม่ใช่เต้นระบำ)
-เวลาทำงาน เวลาเรียน มากขึ้น ในขณะที่ เวลาพักผ่อน เวลานอน แม่งน้อยลง
- ดาราวัยรุ่นที่เราชื่นชอบ ปัจจุบันเล่นบท … แม่ …
-เตะบอล สมัย ม.ปลาย เตะกันเป็นชั่วโมง เดี๋ยวนี้15นาที หรือแค่วิ่งประกบกองหน้า
หอบแดกยังกะวิ่งมาราธอน
-เล่นบาส สมัย ม.ปลาย กระโดดจับห่วงได้สบาย เดี๋ยวนี้ปลายตาข่ายกูยังจะตายเอา
-แต่ก่อน วันเกิด ยะฮู้!!! แดกเหล้าโว้ยยยยยยยย!!! เดี๋ยวนี้ ตักบาตร เข้าวัด ถวายสังฆทาน
-UBC ช่อง34 ช่อง มะจัง คือพระเจ้า!!!
-ตื่นนอนขึ้นมา…และรู้สึกว่า… กูเคยผอมกว่านี้นะ…

อ่านแล้วอมยิ้ม … ช่วยให้ไม่แก่ขึ้นนะ