วันนี้ก็เหมือนวันก่อน และเหมือนอีกหลายวันที่แล้ว
หรือจริงๆมันก็เป็นแบบเดียวกันทุกวัน
ไม่รู้ว่าตนเองเริ่มไปตีสนิทกับ ความเร่งและรีบ ตั้งแต่ตอนไหน
กว่าจะรู้ตัวอีกที มันก็เข้ามาแทรกอยู่ในทุกเรื่องในชีวิตประจำวัน
ไปเสียแล้ว…
ไม่ว่าจะรีบกับการเดินทาง การทำงาน การกิน การรอคิว
รอรถ รอสัญญาณไฟ รออาหารที่สั่ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องรอ…
ทำไมน๊า มันถึงจะใจเย็นสักนิดไม่ได้เลยหรือไง
แต่จริงๆ มันก็ไม่ได้จะเร่งและรีบไปเสียทุกเรื่องหรอก เพียงแต่
รู้สึกว่ามากเสียจนมองไม่เห็นเรื่องที่เคยใจเย็นแล้วเท่านั้นเอง
ไอ้อาการเหล่านี้ เกิดขึ้นมากในสังคมเมืองๆที่เราอยู่กันนี่แหล่ะ
จะไปโทษสิ่งแวดล้อม วิถีชีวิต ก็ไม่ได้เต็มปาก
แม้ว่าอาจจะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เราไปผูกพันธ์กับความเร่ง
และรีบก็ตาม แต่ส่วนตัวก็เชื่อว่าเป็นเพราะนิสัยหรือพฤติกรรมของ
ตนเองด้วยล่ะ ส่วนอื่นมันแค่กระตุ้น ยิ่งได้รับสิ่งกระตุ้นพุ่งเข้าใส่
ปกติมักจะทำอะไรๆที่เร็วอยู่แล้ว มันก็เลยดูยิ่งเร่งและรีบ
กว่าเดิมเป็นเท่าตัว…
พอมีโอกาสได้อยู่นิ่งๆสักนิด ได้เห็นคนอื่นที่เร็วและรีบแล้ว
มันก็เลยทำให้ได้สติมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง…
เลยคิดได้ว่า เออเนอะบางเรื่องก็ไม่เห็นต้องเร่งมันเลยหนิ
ช้าลงไปอีกนิด คำตอบมันก็ไม่ได้วิ่งหนีหายไปไหน ก็ยังรอ
เราค้นพบอยู่ที่เดิมนั่นแหล่ะ…
ตอนนี้เลยเริ่มนิ่ง คิดนานขึ้นกว่าที่เคยเป็น ไม่ยอมปล่อยให้
ความเร่งมากระตุ้นให้เรารีบได้เหมือนก่อน เค้าว่ายิ่งรีบก็ยิ่งรน
ยิ่งรนก็ยิ่งหงุดหงิด หน้าสวยๆเลยกลายเป็นยักษ์โดยไม่รู้ตัว
สร้างมลภาวะทางจิตให้ตนเองและคนรอบข้าง มีแต่แย่ลงไปเปล่าๆ
จากเมื่อก่อน วัยละอ่อน ทำไมยังมีเวลาใส่ใจ ดื่มด่ำกับความเป็นไป
ของสิ่งที่อยู่รอบๆตัว ไม่ว่า จะนั่งดูมดน้อยเดินเป็นทาง ไปสูดไอดิน
ดมกลิ่นหญ้า ฟังเสียงใบไม้ไหว แหงนหน้ามองก้อนเมฆว่าเป็น
รูปอะไร นั่งรถเมล์ดูทิวทัศน์ไปเรื่อย อีกสารพัดเนิบๆ เชิ๊บๆ เรื่อยๆ
แบบไม่ต้องรีบเกิน…
ตอนนั้นทำได้ ตอนนี้ทำไมไม่ทำ หรือเราลืมมันเอง
ก็ว่าจะเริ่มสังเกตสิ่งรอบข้างมากขึ้นกว่าที่เป็น
เรื่องไหนที่ไม่ได้รัดตัวจนต้องรีบ ก็ให้เวลากับมัน
มัวแต่ไปบีบ เค้น เร่งเสียจนผิดรูปร่าง ใจมันก็เลยหายใจไม่คล่อง
กำจัดอาการ early syndrome ให้ค่อยๆหายไป
เปลี่ยนมาเป็นใช้ชีวิตแบบ slow life เสียบ้าง
อย่างน้อยอาหารพวก fast food ก็ไม่ไปแตะ ลิ้มรสกับข้าว
ฝีมือตนเองบ้าง แม้ว่าฝีมือยังไม่ขั้นเทพ แต่ก็พอไหวอยู่
ดำเนินวิถีชีวิตในแบบเดิม เพียงแต่เปลี่ยนมุมมอง
หันมาใส่ใจ รายละอียดเล็กๆน้อยบางอย่างมากขึ้น
เอาแบบพอดีๆ ไม่เหนื่อยจนเครียด ไม่เอื่อยจนเฉื่อยไปก็น่าจะดี
-ความสุขมีอยู่รอบๆตัว แต่เราลืมที่จะมองมัน ก็เท่านั้น-
ต่อมเสียงคุณ