นั่งทำงานอยู่ช่วงบ่ายๆแบบนี้ ตาก็เบลอ ชวนงีบเสียจริง
แต่แล้ว msn ดันเด้งขึ้นมา เพื่อนเก่าสหายเลิฟมันทักสะตกใจ
คุณเธอ : อีหนุ่ยๆๆ
ชั้น : เออว่าไง
เธอ : แกรู้ยัง น้องไอ้ น. (เพื่อนเก่ารุ่นเดียวกัน) เสียนะ
ชั้น : อ้าว เฮ้ย จริงเหรอ
จากเบลอ กลายเป็นตื่น แทบไม่เชื่อหู สายตาสิ (พิมพ์อยู่หนิ)
เธอ : เออ หัวใจวายเฉียบพลัน ดีเทลไม่รู้อ่ะ
ชั้น : เออ งั้นเดี๋ยวนัดกันไปงาน ส่งข่าวบอกเพื่อนก่อน
เธอ : ชั้นมีประชุมไปก่อนนะ เย็นนี้เจอกัน เอาไงว่ากันใหม่อีกที
ชั้น : เออ โอเค
คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว ไรกันฟะ ยังหนุ่มอยู่เลย เลข 2 กว่าๆเอง ทำไมๆๆๆ
หลังจากทยอยส่งข่าว รวมทั้งไปโพสในเว็บคณะแล้ว ก็รีบโทรไปถามไถ่อาการเพื่อน น. สักหน่อย
น : ฮัลโหล
ชั้น : เออ เป็นไงมั่งว่ะ
น : ก็มีร้องไห้เป็นพักๆ แกไม่ต้องห่วงหรอกชั้นเข้มแข็ง
ดูสิ เพื่อนเรายังปากแข็ง เฮ้อ….น้องทั้งคนนี่หว่า
ชั้น : เออชั้นเพิ่งรู้เรื่องเมื่อกี๊เอง
น : อ้าวหรอใครบอกอ่ะ
ชั้น : เออยัยย ล. เอ็มมาบอก มันรู้จาก ยัย ม. อีกที เมื่อกี๊ตา ถ. ก็เอ็มบอกอีกด้วย
น : อืมๆ
ชั้น : แล้วเป็นไงมาไงอ่ะ งานจัดไปกี่วันแล้ว
น : เพิ่งเสียเมื่อคืนเอง นี่ก็เตรียมงาน หมอบอกหัวใจวายเฉีบพลัน
อย่างที่แกรู้แหละ น้องชั้นทำงานหนักมาก
มันก็มีโรคประจำตัวอยู่แล้ว ประกอบกับงานเลิกดึกทุกวัน
เวลานอนแทบไม่มี เป็นแบบนี้มาหลายปี คงสะสมไปเรื่อยๆแหละ
ล่าสุดเพิ่งไปบริจาคเลือดมาอีกด้วย มันก็เลยคงไมไหว
เมื่อคืน 3-4 ทุ่ม นั่งดูชิงร้อยชิงล้าน หัวเราะ แล้วช็อคไป
ชั้น : อืม แกต้องเข้มแข็งนะโว้ย
น : เค้าไปแบบมีความสุขว่ะ ไปดีแล้วล่ะ
ชั้น : เออเดี๋ยวส่งข่าวบอกเพื่อนๆก่อน แล้วคุยกันอีกทีที่งานนะ
น : เออ ขอบใจว่ะ
หลังจากวางสาย ก็หยุดนิ่งไว้อาลัยให้น้องเค้าไปสู่สุขคติ
เหนื่อยมาตลอดตั้งแต่เรียนจบ จากไปอย่างสงบกับเสียงหัวเราะครั้งสุดท้าย
หลับสบายเถอะนะน้อง…
ต่อมเสียงคุณ